گستو

X

گستو

شعرها و نوشته های منصور پور امینایی


	اي هرزه گرد كوچه هاي بي چراغ اي خاك نشين بي افلاك اي صبر پيشه ي هزار اندوه!!! پايان ستاره خاموشي لبخندهاست روزي كلاهت را باد خواهد برد و انوقت تو مي ماني و عطش هزار ساله ات ميان عرياني اينهمه اندوه... كه زنداني تن خسته ي خويش شدي و زخم گلوي دلت در فرياد بي كسي خاموش ماند ... ! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در سه شنبه بیست و یکم مهر 1388 \|


	حريم نياز از بام جاده هاي پيچ پيچ و سبز شمال تا انتهاي كوير تفتيده ي جنوب هردم صداي فاصله ها گوش دلم را پيوسته زنگ مي زند... !!! اينجا ميان قفل ديوارهاي تكرار تنها روياي چشم هاي مهربان تو فروغ شب بي ستاره ام شده است ! تو اكنده از غرور بر بال سبز جنگل انبوه مستانه گام مي زني ! انجا ميان وحشي مرغان اسمان از باده ي جواني و احساس پيوسته جام مي زني ! اينجا در پرتوي غم انگيز ماهتاب هرشب حكايت غم دوري تورا در قلب خون گرفته تكرار مي كنم... ! در اوج نا اميدي ام عطر تن تو را در ذهن خفته ام بيدار مي كنم ان لحظه ي وداع با اشك هاي گرم بر گونه هاي پر احساس و نرم هر قطره اش چو اتشي مي سوخت جانم را در لحظه ي وداع دلم مي گريست و لبم به خنده باز بود تنها ميان ما نگاه ها غريق راز بود ... در انتظار امدنت اي صبح ارزو گل هاي قاصدك عشق را پرواز مي دهم نام قشنگ تو را براي دل شيفته ام هماره اواز مي دهم . \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در پنجشنبه دوم مهر 1388 \|


	هق هق شبانه ي اب در بستر ناهموارش روياي قورباغه را اشفته مي كند .!!! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در شنبه بیست و یکم شهریور 1388 \|


	ارزو گفتمش: اي ارزو! تا كي توبامن رهسپاري؟ گفت: تا ان لحظه اي گويي به مرگ خويش... اري گفتمش: ايا دلت بر من نسوزد؟ گفت: هرگز! گفتمش: برعهد خويشت استواري؟ گفت: اري! گفتمش: ان لحظه هاي شادكامي را كه عمري من برايش جان فداكردم بگيري؟ گفت: اري! گفتمش: مي ده كه گردم لحظه اي بيخود زخويش... گفت: ان دم نيز بر اندوه خويشت هوشياري...! گفتمش: ايا كني بر من تو رحمي؟ گفت: اري گفتمش: ان چيست؟ گفت: ـ اميدواري... !!! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در چهارشنبه هجدهم شهریور 1388 \|


	ياد مهتاب مرا امشب تا كوچه هاي كودكي برد تا روزهاي ساده ي ازادگي برد ان روزها... من يك بغل احساس بودم شب تا سحر همراز ماه ناز بودم ان روزها... گيسوان بيد بود و دستان باد سرود اب بود و روشني مهتاب سنگ ها ناله ي سرگرداني باد را باور مي كردند ابرها مهرباني افتاب را قسمت مي كردند در مسير يادها جاري شدم... \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در دوشنبه نهم شهریور 1388 \|


	حضورعشق حجم لب هايت وسعت حضور عشق را نويد داد ... ! انجا كه شوق پرده ي عصمت گل را دريد ! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در دوشنبه نوزدهم مرداد 1388 \|


	بغض بر سنگفرش سرد خاطره هاي درد خون درخت و گلوي بريده ي برگ ها اواز غم زده اي درگوش باد نجواگر خروشي عصيانگر است ... نقش خزان و دست الوده اش امال واژگونه ي فرياد راز كدام حرف نگفته و هزاران گلوي بغض در سينه ي دلي به خون خفته را نويد مي دهد... ؟! تاريكي شب هامان را شمعي بايد تا با فروغش درد هايمان را قسمت كنيم و صداي عاطفه ها را در گوش هاي خفته فرياد بزنيم چرا كه غنچه ها را در پاي حقارتي پست سر بريده اند!!! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در دوشنبه پنجم مرداد 1388 \|


	دوبيتي پيمانه پر از شراب ناب است امشب غم در دل من خانه خراب است امشب در پرده ي حجب مي زنم يك دو سه جام دل در گرو گيسوي تاب است امشب ۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ با غم زدگان از گل و گلزار نگوييد با سوختگان از ستم يار نگوييد بر هر كس و ناكس بزدم دست تمنا يك يار نديدم دگر از يار نگوييد ! ۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ من امشب دل پر ز اهم شكست پر ارزو در نگاهم شكست لب بسته ام شور فرياد بود غريو صدايم به اهم شكست ۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در سه شنبه بیست و سوم تیر 1388 \|


	فريادي در سكوت چو ره گم كرده اي تنها در اين دشت ملال انگيز بيادت تا سحر ورد خدايا كردنم مانده است غبار كاروان از دور پيدا هست ـ ليكن دوپاي ناتوانم اول اين راه وامانده است ! سرودي دارد اين قلبم نوايي دارد اين وردم چنان بيخود زخويشم اندر اين مهتاب شب ـ گويي كه ديگر نقطه اي پوشيده بر من نيست تورا مي بينم و تنها همين غمناله هايم هست و ... ديگر هيچ مهتاب شب است امشب و من تنهايم در هواي ديدنت بي تابم دشت خالي است زمان ساكت و ... من فكر ديدار تو مي پيمايم ! رازهايي است در دل اين شب صد ترانه دارد اين فرياد! و خروشي سهمگين ايد به گوشم زين سكوت دشت ! اي ... تنهايان عالم با شمايم ـ هان درد من از رنج خيل سوخته دل ها فزون تر سوزشي اهسته ايد پرسشي هر گاه و بيگاه همچو بغضي سخت گيرد راه بر اين حنجره با شمايم قلب هاي بي در و بي پنجره من چه كردم كه چنين هر ناروا را همچو حدي مستحق بر من روا داريد ... ! \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در چهارشنبه هفدهم تیر 1388 \|


	فرياد زندگي پيروان جنگ همواره در تلاش تا باز نقاره ي نويد اتش و دود را در پهنه ي سپيد اشتي پرواز دهند ! انان در انتظار كور سويي از شرارتند انان واماندگان قله ي فتح صلابتند ... ! پندار باف هاي پر انحراف حياتشان در شعله هاي جنگ نهفته است ! اه ... بگذر از اين سياهي كين و جنون وين كودكان درد را از منجلاب تيره ي فرياد و خون تا اوج روشنايي اميد تا مرز حيات بخش " زندگي " سوق ده ... \|+\| نوشته شده توسط منصور پورامينايي در سه شنبه نهم تیر 1388 \|